Copyright  2007  2017     J. Bouma - All rights reserved.
Hemelvaartstocht CZT, Mei 2014
Een Watersport Novice op zoek naar ervaring.
Startpagina Startpagina Zeilervaringen Zeilervaringen Contact Contact Naar het volgende reisverslag       Naar het volgende reisverslag Terug naar Zeilervaringen   Terug naar Zeilervaringen Terug naar het vorige reisverslag   Terug naar het vorige reisverslag Disclaimer   Disclaimer
Retourtje Lowestoft, Mei 2014 Elk jaar organiseert de CZT een Hemelvaartstocht. Dit jaar stonden drie schepen ingeschreven voor een retourtje Engeland en twee schepen waren ingeschreven voor het rondje Noord Holland. Spijtig genoeg was het voor mij niet mogelijk om mee te varen. Op de valreep kwam er een mailtje binnen dat er nog plaats was voor een enkele opstapper op de Engeland route. Gezien de veranderde omstandigheden heb ik mij meteen ingeschreven. Ik werd op de Arcadia, een voor mij al vertrouwd schip, ingedeeld samen met Marti, de schipper/eigenaar van de Arcadia, Heleen en Mike. Woensdag 28 mei. Lelystad => IJmuiden. Rond 10 uur 30 meldde ik mij in de stromende regen bij de Arcadia. Dit keer vertrokken wij vanuit Lelystad in plaats vanuit de vertrouwelijke thuishaven Ketelhaven. Marti en Mike waren al aanwezig, Heleen was onderweg met een auto vol proviand. Tijdens het wachten op Heleen is er nog even een eerder verloren zeillat op maat gemaakt. Tegen het middaguur arriveerde Heleen. Alle gedane boodschappen ingeladen. Wat heeft de Winner 11.20 toch lekker veel bergruimte. Binnen de kortste keren waren de vouwkratten weer teruggebracht naar hun minimale formaat. Naast ons lag de Voyager, een Beneteau 361 Clipper, ook één van de schepen met CZT Engeland vaarders. Hier werd nog naarstig aan gewerkt om de boot op tijd klaar te krijgen. De Voyager kwam net uit het winteronderhoud en dit werd zijn eerste tocht van dit seizoen. Tegen twee uur ’s middags werden de landvasten losgegooid en was de Arcadia op weg naar Jachthaven Twellegea. Jachthaven Twellegea ligt in Nieuwendam, Amsterdam Noord, in de luwte achter het IJ. Dit is tevens de kleinste polder, de Sint Bernardpolder, van Nederland. Vanuit deze jachthaven werden van oudsher zeezeilcursussen gegeven door de bekende Huisman uit het Friese Uitwellingerga, ofwel Twellegea. In deze jachthaven was het schippers overleg om 20:00 uur geplanned waar beslist zou worden hoe de Hemelvaartstocht eruit zou kunnen gaan zien. De Voyager was al enkele minuten voor ons in de stromende regen vertrokken. Het eerste kunstwerk wat wij tegenkwamen ligt bijna om de hoek van de jachthaven Flevo Marina. Niet de moeite om de zeilen te hijsen. Na heel even te hebben gewacht konden we door de Houtribsluizen. De Houtribsluizen is een sluizencomplex wat geopend werd in 1975. In de periode van 2010-2012 werden de sluizen gerenoveerd. De sluizen liggen in de Houtribdijk die het IJsselmeer scheidt van het Markermeer. Er zijn drie sluis complexen. Eén voor de beroepsvaart van 190 meter lang en 18 meter breed. Wij maakten gebruik van de kleine schutsluis, speciaal voor de recreatievaart. Deze is 67 meter lang, 9 meter breed en een 3,5 meter diep. Deze sluizen worden 24 uur per dag bediend. De derde sluis is een spuisluis. De natte passage verliep probleemloos. Samen met de Voyager werd de tocht voor de wind voortgezet richting Amsterdam. Vlak voor het invaren van het Buiten-IJ kwamen we de Happy tegen, het derde schip wat de Engeland oversteek zou maken. De Happy is een Victiore 34. Een prachtig zeewaardig schip van de hand van Dick Koopmans. Gezamenlijk werd de tocht voortgezet richting de Oranjesluizen. De Oranjesluizen vormen de grens tussen het Binnen- en Buiten-IJ. Tevens zorgt dit sluizencomplex ervoor dat er niet teveel ziltwater in het Markermeer terecht komt. In 1865 werd de eerste spade in de grond gezet voor de aanleg van deze sluizen. Na vele jaren tegenslag te hebben ondervonden kon Koning Willem III op 28 april 1870 eindelijk de eerste steen leggen. Jaarlijks passeren er nu ongeveer 120.000 schepen. Het totale complex bestaat uit drie kleinere sluizen voor de beroeps- en pleziervaart en een grote sluis, de Prins Willem-Alexandersluis toegevoegd in 1995, voor de binnenvaart. Tevens zijn er twee vispassages in het geheel aangebracht. Na passage van dit sluizencomplex was het nog maar een klein stukje varen naar de Jachthaven Twellegea. Om half acht lagen de drie schepen hier  afgemeerd en werd begonnen met het schippersoverleg. Mike had tijdens de afgelopen winter zijn eigen pas aangeschafte zeiljacht volledig onder handen genomen. Een Piewiet 700. Deze lag vlakbij en daarom hebben we uiteraard even bij zijn boot, de Kleine Beer, gekeken. Schitterende boot, om gezond jaloers op te worden. Kwart voor negen verliet de Arcadia Jachthaven Twellegea. De Arcadia ging als enige schip richting Engeland, naar Lowestoft. De twee andere schippers besloten om richting Den Helder te varen om van daaruit verder plannen te maken. Deze twee schepen gingen niet naar Engeland omdat het weerbericht voorspelde dat er op lokaal niveau hier en daar slecht zicht te verwachten viel. Niet alleen ik blij, maar ook Heleen en Mike blij dat onze schipper anders besloot. Vanuit Twellegea werd er in één ruk doorgevaren naar Lowestoft. Tot IJmuiden moest er op de motor worden gevaren. Onderweg kon Mike vanaf het IJ nog even naar zijn vriendin zwaaien. ’s Nachts werd het sluizencomplex bij IJmuiden gepasseerd, om na het passeren van de waterkeringen rond de Buitenhaven de zeilen te hijsen. Gelukkig was het ondertussen gestopt met regenen en de weersverwachting beloofde verdere verbeteringen. Donderdag 29 mei. IJmuiden => Lowestoft. Afgelopen nacht hebben Mike en ik om de drie uur wacht gelopen, om afgelost te worden door Marti en Heleen. Bewolkte frisse nacht met een voordewindse koers. Het waaide een 4 bft. Door deze combinatie van wind en koers was de boot erg onrustig. Mike en Heleen hadden wat last van zeeziekte. Gelukkig vrijwel de gehele nacht heel weinig tot geen regen meer gehad. Omdat wij de enige boot waren die richting Engeland voer, hebben we besloten om niet naar Lowestoft te gaan maar naar een voor ons nieuwe haven, Great Yarmouth, iets noordelijker gelegen van Lowestoft. Na een rustige schitterende zeildag kwam tegen 6 uur ’s avonds de kust van Engeland in zicht. Hier ontving Marti een sms-je dat de Voyager inmiddels Den Helder had verlaten en onderweg was naar Lowestoft. Gaaf. Gezien dit feit besloten we om alsnog richting Lowestoft te varen. Om half acht Nederlandse tijd konden we de verplichte toestemming vragen via kanaal 14 om de haven van Lowestoft binnen te mogen varen. De haven binnen varende leek het erg druk, echter er bleek achter in de haven nog een plekje vrij aan de steiger te zijn. Rond acht uur ’s avonds lag de Arcadia voor het clubgebouw vast en werden de accu’s weer met walstroom gevoed. De nacht bleven we hier liggen wachten op de Voyager, die de volgende ochtend rond 9 uur werd verwacht. Na het avondeten aan boord nog even na zitten praten, echter de gehele bemanning van de Arcadia ging redelijk vroeg onder zeil. Vrijdag 30 mei. Lowestoft => Ergens op de Noordzee. Na een prima nachtrust zaten we pas tegen tienen, met buiten een stralende zon, aan een heerlijk ontbijt van gebakken eieren met bacon, kaas en tomaat. Na amper het ontbijt te hebben genuttigd kreeg Marti een telefoontje van de Voyager. Ze lagen vlak voor de haven, echter, ze konden de motor niet starten door lege accu’s. Marti heeft daarop de Coastguard op kanaal 16 opgeroepen. Humber Coastguard heeft daarop de reddingsdienst gewaarschuwd. Na alles in gang te hebben gezet zijn wij richting reddingsboot gegaan. Deze lag al te wachten met draaiende motor op de melding van zijn bemanning. Toen volgde een prachtig schouwspel. De auto’s kwamen al claxonnerend, de voetgangers de stuipen op het lijf jagend, met een noodvaart aanrijden. Rennend het gebouw binnen, sommigen namen niet eens de tijd om het portier te sluiten en op kousenvoeten, met de gehele uitrusting onder de arm, naar de boot. Een enkeling kwam ook op de fiets aan racen, deze fietste bijna letterlijk het gebouw binnen, de fiets gewoon laten vallen en verder de tocht in volle vaart afgelegd om ook zo op sokken het gebouw uitrennend met alle kleding onder de arm aan boord springend. Als laatste rende een vrouw op hoge hakken nog de steiger af waar de reddingsboot al had losgegooid en heel langzaam vrijvoer van de walkant. Ongelofelijk, maar 5 minuten later voer de boot de haven uit. Schitterend was dit. Uiteraard zijn wij bij de havenmond blijven wachten op de dingen die zouden gaan komen. Een half uurtje later verscheen de Lowestoft reddingsboot tussen de pieren met de Voyager op sleeptouw. In de voorhaven werd de Voyager langszij gelegd waarna een knap staaltje stuurmanskunst werd vertoond toen dit samenstel door de nauwe havenmond werd gemanoeuvreerd om daarna af te meren. Prachtig vakmanschap. Nadat de schipper contact had opgenomen met de eigenaar van de boot bleek dat de keuze schakelaar voor de accu’s in de “nood”-stand stond, wat niet zichtbaar was doordat de schakelaar knop zelf was verwijderd. Hierdoor werden de service accu en de start accu gelijktijdig onderweg leeggetrokken. De schakelaar werd in de normale stand gezet, accu’s gescheiden en met behulp van walstroom werden de accu’s weer opgeladen. Met een multimeter werd het één en ander nog even nagemeten of de hele schakeling nu wel correct stond. Afgesproken werd om ’s avonds tegen achten gezamenlijk weer richting Nederland te varen. De weersverwachting was dusdanig dat er een kleine kans was dat wij het laatste gedeelte op de motor moesten varen door gebrek aan wind. De bemanning van de Arcadia ging Lowestoft in. Lowestoft is een zeehaven stadje met een kleine 58.000 inwoners en ligt in het Engelse graafschap Suffolk. Lowestoft is in tegenstelling van de andere havens in de omgeving ook bij eb aan te lopen. De bemanning van de Voyager probeerde wat slaapgebrek weg te werken. Nog voor acht uur Nederlandse tijd werden de landvasten al losgegooid om richting IJmuiden te varen richting een schitterende zonsondergang, de eerste van deze reis. We voeren aan de wind, een heel wat comfortabeler koers als op de heenweg met een kleine 4 bft. Het wachtlopen werd pas ingesteld na de zonsondergang, want het is jammer om deze mis te lopen voor een beetje extra slaap. Mike en ik namen de eerste wacht voor onze rekening voor de komende drie uur, van 22:00 uur tot 01:00 uur.  Wat een super mooie nacht. Nieuwe maan en sterhelder, schitterend. Zaterdag 31 mei. Ergens op de Noordzee => Amsterdam. Marti en Heleen liepen wacht van 01:00 uur tot 04:00 uur. Voordeel voor ons. Mike en ik konden de zon weer op zien komen. Echter, voor het zo ver was zagen we heel in de verte, aan stuurboord op positie twee uur, een grote hoeveelheid rode boeien of iets dergelijks met daartussen een fel rood continue licht samen met een fel wit licht wat de letter U in morse uitzond. Op de kaart bleken deze rode lichten nog een heel eind weg. Echter plotseling, begonnen de rode lichten veel te snel boven de horizon uit te rijzen. Bleken we tussen een grote hoeveelheid zeilboten, allemaal dezelfde koers varende, te zitten. Meteen afvallen om een zeiljacht te ontwijken, deze had voorrang op ons, wij voeren over stuurboord en het betreffende jacht moest wel over bakboord varen. Al snel gingen de rode navigatie lichten over in een geruststellend groen. Gaaf. Midden in de nacht op de Noordzee zo onverwacht een zeilwedstrijd te moeten doorkruisen. Kwart voor zes, met nog steeds een comfortabele voor de windse koers, zagen we de zon boven de horizon verschijnen. Schitterend. We voeren net door het verkeersscheidingsstelsel. Drukte viel mee. Al hoe mooi het buiten ook was, ik moest toch even wat bijslapen nadat onze wacht was afgelopen. Mijn slaapplaats was de kajuit. Slaapt erg comfortabel onder zeil. Half tien schrok ik wakker omdat de motor werd gestart. Mooie tijd om eruit te gaan. De wind was volledig weggevallen zoals ook voorspeld was. Op de motor verder, kwam ergens ook wel goed uit omdat de accu’s ook weer even moesten worden gevoed. Heel geleidelijk begon de wind toch weer een beetje aan te trekken. Tegen elf uur kon de motor weer uit nadat de zeilen waren gehesen. Uiteindelijk stoven we met een kleine 7 knopen richting IJmuiden. Schitterend. In de Buitenhaven de zeilen gestreken om zo op motorvermogen door te varen richting Zuidersluis. Kwart over drie voeren we de sluis alweer uit om vlak daarna aan de kade af te meren in afwachting van de Voyager. Na telefonisch contact te hebben gehad bleek dat wij nog een klein uurtje te gaan hadden. Mike en ik zijn even in rap tempo naar Kop van de Haven gelopen om kibbeling te halen. De Kibbeling was amper verorberd of de Voyager kwam de sluis uit. Na een korte uitwisseling van wederzijdse ervaringen zijn we gezamenlijk het Noordzeekanaal afgevaren richting Amsterdam Marina. Ter afsluiting van deze schitterende dagen werd er afgesproken dat we met z´n allen bij Loetje aan ´t IJ in de Marina gingen eten. Kwart over zes ´s avonds voeren we de haven binnen. Twintig over lagen beide boten vast. Bij Loetje was het zo verschrikkelijk druk, geschatte wachttijd ruim twee uur, dat elke boot zijn eigen avondeten klaarmaakte om met elkaar, tegen half tien, aan boord van de Voyager te gaan eten. Perfect. Na het eten ben ik pas gaan douchen omdat ik geen zin had om in een eerder stadium in de rij te wachten totdat één van de douches vrijkwam. Ook daar was het vlak na aankomst erg druk. Wel hele mooie ruime douches. Na een zo geslaagde dag was het weer uitstekend slapen. Zondag 1 juni. Amsterdam => Ketelhaven. Laatste dag was aangebroken. ’s Morgens negen uur hadden we het ontbijt al op en de afwas al weggewerkt. Kwart over negen voeren we de haven uit. De Voyager volgde niet veel later. Het IJ afvarend door Amsterdam lagen we tegen 10 uur voor de Oranjesluizen te wachten. ’t Was erg druk. De recreatie schepen kregen opdracht om in de middensluis te schutten. Elf uur lieten we het Vuurtoreneiland achter ons. Dit eiland is staatseigendom en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. De vuurtoren is een achtkantige, conische, opengewerkte gietijzeren toren uit 1893. Het totaal bestaat uit 5 etages waarvan de bovenste, het lichthuis, gesloten is. De vuurtorenwachter heeft de beschikking over een aparte Lichtwachterswoning. Deze woning dateert uit 1951. Sinds kort wordt het eiland door een commerciële uitbater gerestaureerd en geëxploiteerd. Het Markermeerwater is gebruikt om de boot te ontdoen van het zout. Drie uur ’s middags langs de Batavia, de Houtribsluizen in. Hier viel de drukte mij mee. Relatief gezien is het dan nog maar een klein stukje zeilen richting Ketelbrug, de laatste mijlen van deze tocht. Tijdens het wachten nog even de procedure bijliggen geoefend. Mooie oefening voor mij voor die tijd dat ik t.z.t. een keer als solo zeiler op eigen kiel ga zeilen. Om half zeven ’s avonds zat het er weer op. Schitterende dagen gehad met een fijne bemanning. Ook mooi dat de Voyager alsnog besloot om Lowestoft aan te doen. Wederom waardevolle ervaringen opgedaan.
Klaar voor vertrek Op hoge hakken nog vlug even aan boord springen 14 minuten na alarmering 15 minuten na alarmering Voyager op sleeptouw Voyager wordt langszij vastgemaakt Klaar om de jachthaven binnen te varen Knap stukje stuurmanskunst tussen de havenhoofden Op weg naar de aanlegsteiger Bijna vast Vast Vele helpende handen maken licht werk Laatste formaliteiten afhandelen Welverdiend steigerpilsje tijdens schipper overleg Voyager tijdens zonsondergang