Copyright  2007  2017     J. Bouma - All rights reserved.
Noordzeetocht CZT, September 2014
Een Watersport Novice op zoek naar ervaring.
Startpagina Startpagina Zeilervaringen Zeilervaringen Contact Contact Naar het volgende reisverslag       Naar het volgende reisverslag Terug naar Zeilervaringen   Terug naar Zeilervaringen Terug naar het vorige reisverslag   Terug naar het vorige reisverslag Disclaimer   Disclaimer
Noordzeetocht  September 2014 Het jaarlijkse hoogtepunt van alle zeiltochten van de CZT is de Noordzeetocht. Dit jaar deden 3 boten mee. De Arcadia, een Winner 11.20 met 4 personen aan boord. De Elisabeth, een Moody 36 met ook 4 personen aan boord en de Mistral, een Bavaria 38 met in totaal 5 personen aan boord. Voor de schipper/eigenaar van de Mistral werd dit zijn eerste overtocht op eigen kiel met deze boot. Ik stond op de Mistral ingedeeld. Super. Donderdag 11 september Rond 12 uur arriveerde ik, gebracht door Judith mijn vrouw, in Lemmer, de thuishaven van de Mistral. JanWillem en Alna, echtgenote van JanWillem, waren al druk bezig met het inrichten van de boot. Met z’n vieren hebben we aan boord de lunch gebruikt. Tegen drieën gooiden we de landvasten los met de bestemming Enkhuizen. De Mistral werd nu door drie man bemand. Het was schitterend weer, half bewolkt met een NNO wind met 3 bft. Luchtdruk was relatief hoog, 1020.3 hPa. ‘t Werd een mooie rustige zeiltocht onder vol zeil. Om niet echt helemaal pal voor de wind te varen kozen we ervoor om een iets comfortabeler noordelijke koers aan te houden richting Enkhuizen om daarna een veel zuidelijker koers op te pakken vrijwel recht het Krabbersgat in. Half zeven voeren we het Krabbersgat in om kort daarop een plaatsje te zoeken in de Compagnieshaven. Deze haven is één van de drukste jachthavens van Nederland en is gelegen aan de noordelijke invaart van het Krabbersgat. Geografisch gezien is dit de plaats waar in het verleden de schepen van de Verenigde Oost- Indische Compagnie vertrokken en aankwamen. Half acht ‘s avonds vonden we een mooi plekje aan de hoofdsteiger #1 recht tegenover het havengebouw. Judith had voor ons een nasi goreng maaltijd klaargemaakt. Hoefden we alleen even op te warmen. Vrijdag 12 september Zeven uur wakker geworden. Het was een mooie vrijwel onbewolkte dag met een NNO wind van amper 3 bft. De haven om half tien uitvarende draaiden we stuurboord uit en dan is het een hanenstap naar de Krabbergatsluis, het eerste naviduct ter wereld geopend in 2003 en verbindt het IJsselmeer met het Markermeer. Na een hele soepele passage van de sluis het Markermeer op. Met de zwakke NNO wind en een bijna zuidelijke koers richting de oostkardinaal M-O1 ter hoogte van het Paard van Marken werd de halvewinder gehesen. Blijft een prachtig gezicht zo’n enorme lap fel gekleurd doek. Tijdens de lunch werd het Paard van Marken gepasseerd. Net voor drie uur ‘s middags lagen we voor de Schellingwouderbrug over het Buiten-IJ te wachten na een super zeiltocht. Deze brug draait 3x per uur, op het hele uur en twintig minuten voor en twintig minuten na het hele uur met uitzondering van maandag t/m vrijdag tussen 7 en 9 uur ‘s ochtends en 4 en 6 uur namiddag. Uitluisteren op marifoonkanaal 18. Twintig minuten over drie lieten we de Oranjesluizen alweer achter ons. Daarna was het nog een klein stukje op de motor naar Jachthaven Twellegea, gelegen aan het Zijkanaal K naar Nieuwendam in Amsterdam-Noord. Deze jachthaven is het officiële vertrekpunt van de CZT voor de Noordzeetocht. Hier zouden de twee opstappers van ons ook nog aan boord komen. Half vier voeren we het Zijkanaal K in.  Meteen waan je je in een andere wereld. Na het passeren van een hele rij woonboten vonden we een vrije plaats in een box. Het was heerlijk weer, de bimini uitgezet en heerlijk in de schaduw het steigerbiertje gedronken. Iets na half zeven meldde de Arcadia zich en nog geen tien minuten later kwam de Elisabeth ook binnen. Inmiddels hadden de opstappers zich ook gemeld, Henk en Aad. Henk had ik al eerder ontmoet als opstapper op de Voyager tijdens de Hemelvaarttocht mei dit jaar en Aad had ik ontmoet als opstapper op de Klazina tijdens de extra zomertocht in augustus 2013. Half acht was schippersoverleg en werd besloten dat we eerst richting Lowestoft varen, een tocht van naar schatting 16 uur minimaal varen. In Lowestoft zien we wel verder. Het weerbericht was op zich goed, echter, er zat voor de gehele week veel te weinig wind in de prognose. Kwart over acht werden de landvasten en stootwillen weer opgeborgen om richting IJmuiden te motoren en begint de 21 kilometer lange tocht over het Noordzeekanaal. Onderweg uitkijken dat er op tijd wordt overgeschakeld naar het juiste marifoonkanaal. Vanaf Amsterdam tot kilometerpaal 14,8 wordt kanaal 4 gebruikt om daarna over te gaan naar kanaal 3 tot aan de sluizen. Het wachtlopen werd nu ook afgesproken. Henk en ik liepen wacht van 00:00 uur tot 03:00 uur. Van de sluis passage heb ik niets meegekregen, ik lag in de voorpiek in een diepe slaap. Zaterdag 13 september Middernacht, zo’n 5 mijl uit de kust, namen Henk en ik de wacht over van JanWillem en Aad, Alna werd vrij van wachtlopen gehouden. Buiten was het fris, maar beslist niet onaangenaam qua temperatuur zo op een ruime wind koers van 270 graden voor de komende 100 NM. De zwakke wind met een 3 bft vanuit het oost-noord-oosten gaf ons niet de meest comfortabele koers. De boot ging rollen en daardoor ontstond een soort van kurkentrekker beweging. Alna voelde zich hierdoor al geruime tijd niet al te lekker, had even de tijd nodig om in te slingeren. Tijdens onze wacht alleen even koers moeten verleggen om haaks het verkeersscheidingsstelsel haaks over te kunnen steken. Het was bewolkt maar desondanks erg licht op zee. Schitterend. Drie uur werd er weer gewisseld van wacht. Met een tevreden gevoel kroop ik weer onder het comfortabele dekbed van de Mistral en bestond de wereld niet meer tot 6 uur in de ochtend. Buiten was er in die tussentijd niet veel veranderd anders dan dat het ondertussen licht was geworden en de zon probeerde hier en daar de bewolking wat te doorbreken. Buiten in de kuip ontbeten met een boterham uit het vuistje op een zo goed als lege zee. Prachtig. Na een tweede ontbijt rond negen uur werd het gastenvlaggetje gehesen. Daarna brak het knutsel uurtje aan. De knop van de vlaggenmast werd vastgezet die op een eerdere tocht een tik had mogen ontvangen van een sluismuur. De wind was ondertussen iets meer naar het oosten gedraaid en ter voorkoming van een klapgijp werd tegen het middaguur een bulletalie gezet. Drie uur ‘s middags kwam Lowestoft in zicht. Voordeel van Lowestoft is dat de haven binnen gelopen kan worden onafhankelijk van de getijden. Echter, het is van groot belang om de boeien te volgen en niet 100% op de kaart te vertrouwen omdat de positie van de zandbanken die voor de kust liggen constant veranderen. Ons waypoint was de oost kardinaal Holm Approach. Na passage werd een zuidelijke koers opgepakt en de zeilen werden ingerold nadat de motor was gestart om daarna de nadering van de haven in te zetten. De haveningang is smal en er kan een sterke stroming staan door de eb- en vloedstroom. Op de pier staat een verkeerslicht. Met het licht op groen-wit- groen mag de haven worden ingevaren na toestemming te hebben verkregen via marifoonkanaal 14. In de voorhaven zelf werden de landvasten en de stootwillen klaargemaakt. In de jachthaven liggen drijfsteigers, heel plezierig in een haven met eb en vloed. De Arcadia lag al afgemeerd en Marti, de schipper/eigenaar van de Arcadia hielp ons een handje met het afmeren. JanWillem, bij dezen nogmaals van harte gefeliciteerd met de eerste overtocht als schipper op eigen kiel. Geweldig, ‘t was een fantastische tocht. Het steigerbiertje was je dan ook meer dan gegund. Iets na vieren liep ook de Elisabeth binnen en was de CZT vloot weer compleet. Nu werd op de valreep ook de verjaardag van Lex, één van de opstappers van de Arcadia, gevierd met een door Joke, opstapster van de Elisabeth, eigen gebakken appeltaart. Met z’n allen nog even door Lowestoft gelopen om daarna aan boord een door Henk bedachte en klaargemaakte maaltijd te eten. Henk, het smaakte uitstekend. Zondag 14 september Na het ontbijt iets na half tien de landvasten losgooien met als doel de rivier Orwell op te varen ten noorden van Harwich. Dit keer voer de Mistral niet met vijf maar met vier bemanningsleden. Alna was uitgenodigd om deze tocht aan boord van de Elisabeth mee te varen. Het weer was goed. Een straffe wind, wel bewolkt waar af en toe een zonnetje doorheen kon breken. Parallel langs de kust varen met een windje van 4 bft in de rug. Genua over bakboord en het grootzeil vol open over stuurboord werd met 7 knopen op de klok de afstand snel overbrugd. De genua viel elke keer dicht en daarom de boom uitgezet. JanWillem en ik stonden net in volle tevredenheid de Mistral te complimenteren hoe mooi alles erbij stond. Met een grote klap schoot de boom los van het mastbeslag en hing dubbel gevouwen naast de boot net boven de waterlijn. We waren er heel snel bij en zonder verder schade aan te richten lag de boom een paar minuten later geknakt in het gangpad. Drie uur ‘s middags Nederlandse tijd voeren we de zuid kardinaal Platters voorbij, deze kardinaal geeft het begin aan van Harwich Channel. Dit kanaal stuurboord wal blijven volgen waardoor je vanzelf de rivier Orwell in vaart. De rivier volgen is een hele andere belevenis als op open zee varen. Sommige stukken meanderen behoorlijk en is het zaak om tussen de boeien te blijven. Groen aan stuurboord, rood aan bakboord. Half vijf lag de Mistral aan een vingersteiger vlakbij de Arcadia. Het aanleggen in de jachthaven Woolverstone Marina aan de pittoreske rivier Orwell kan lastig zijn omdat er een behoorlijk stroming onder de steigers door gaat. De Elisabeth lag niet veel later ook vast aan een vingersteiger de overkant van de Mistral en de Arcadia. Hier kwam Alna weer aan boord van de Mistral. Half acht zaten we aan de spaghetti om daarna met alle bemanningsleden naar de pub in Pin Mill, The Butt & Oyster, te lopen. Deze pub is een idyllische traditionele 17de eeuwse oude Engelse pub aan de rivier. Een Nederlandse traditie: een oversteek telt pas echt mee na een bezoek aan The Butt & Oyster in Pin Mill. Deze pub wordt lopend en struikelend langs de rivier door bos en weilanden bereikt. Zaklamp mee! Een mooie en gezellige afsluiting van de dag. Maandag 15 september Na het ontbijt werden eerst de scherpe kantjes van de gebroken boom afgezaagd. Kwart over tien werd er weer gevaren. Volkomen windstil en wat heiig. Gezien de geringe wind verwachting werd besloten om er een kort vaardagje van te maken. Eerst maar eens Harwich aandoen om een indruk van deze plaats te krijgen. Zoals eerder gezegd, kwart over tien verlieten we de box om een spiegelgladde rivier op te varen. Het was een schitterend gezicht , een ietwat onrealistisch beeld. Aangekomen bij de zuid kardinaal Shotley Spit draaiden we de rivier Stour op om deze haaks over te steken naar de historische Harwich haven. Hier een plekje opgezocht om daarna met de bemanning van de drie schepen door Harwich een rondwandeling te maken. Beginnende bij de boulevard om zo via downtown weer richting boot te gaan. Onderweg bij de bakker nog een paar verse scones meegenomen om deze aan boord als lunch met jam te verorberen, heerlijk. Kwart over drie verlieten we Harwich onder een stralende blauwe hemel met heel weinig wind, maar goed, de haven lag ook wel heel erg beschut. Op zee bleek er gelukkig iets meer wind te staan. Op alleen de genua voor de wind een zuidelijke koers opgepakt om zo richting Titchmarsh te varen. Titchmnarsh is gelegen in het unieke Walton Backwaters, een enorm natuurgebied van natuurlijke kreken die in verbinding staan met de Noordzee. Het eerste stuk vaar je landinwaarts op het Hamford water om bij de noord kardinaal Island Point het Walton Backwaters in te draaien. Hier passeer je een hele cluster van rode en groene boeien die het midden van de vaarweg aan geven. Ver vooruit kijken is belangrijk maar ook niet te ver omdat er dan makkelijk een dichtbij gelegen boei over het hoofd wordt gezien. Wat dan volgt is een prachtige vaartocht richting Twizzle Creek, dwars door een enorm moeraslandschap. Het unieke van dit gebied is dat het water niet wordt aangevoerd door een rivier maar puur en alleen door de getijdenwerking van de Noordzee. Schitterend. Hier nam Aad de helmstok over. De stuurwiel besturing werd even genegeerd om de noodhelmstok uit te proberen. Vooral Aad was erg benieuwd hoe de Bavaria aanvoelde met een helmstok. Met de noodhelmstok is het prima varen totdat er ineens enkele smalle haakse bochten gedraaid moet worden om in de vaargeul te blijven. De stuurvrouwe van de Elisabeth kreeg even een benauwd momentje. Ze volgde netjes de opdracht van de schipper op “gewoon de beide voorliggende CZT boten volgen” maar wat doe je als stuurvrouw wanneer die boten de boeien ronden als een breiwerkje. Gelukkig werd de noodhelmstok op de Mistral weer snel opgeborgen en werd er weer gewoon gevaren met stuurwiel. De jachthaven in varende moet kanaal 80 uitgeluisterd worden en met laagwater kan de ingang ondiep zijn. Vijf uur ‘s middags lagen alle drie de schepen vast aan een drijvende vingersteiger. Bij de havenmeester het liggeld afgerekend. WiFi is aanwezig maar schandalig duur, 7 Engelse ponden. De havenmeester schaamde zich om dit te moeten vragen maar WiFi wordt door derden gerund. Dinsdag 16 september In de prognose van het weer voor de komende week kwam de combinatie Beaufort en wind niet voor. Boven Londen lag een isobaar en de eerstvolgende lag ergens boven Hamburg. Boven zee werd kans op mist voorspeld. Toch moest de CZT weer naar de overkant. Daarom besloten om richting Nieuwpoort onder zeil te dobberen. Redelijk vroeg opgestaan om na het ontbijt half negen Nederlandse tijd de box uit te varen. Het was geheel bewolkt, heiig, geen wind, althans niet in de haven. Na ruim een uurtje varen door het vlakke moeraslandschap werd de Noordzee bereikt. Met de NNO wind en 2 bft konden we toch nog redelijk aan de wind zeilen. Viel niet tegen maar naar verwachting zou het wel de nodige uren kosten om de ruim 70 mijl te overbruggen. De gehele dag met redelijk zicht kunnen zeilen totdat tegen 16:00 uur het zicht geleidelijk begon te minderen. Tien minuten voor vijf werd een spiksplinternieuw Belgisch gastenvlaggetje gehesen. Tegen zessen was het zicht teruggelopen naar minder dan een halve mijl. Op de AIS waren duidelijk vissersschepen te zien binnen een cirkel van deze halve mijl, griezelig om waar te nemen dat er niets valt waar te nemen, zelfs het geluid van die zwoegende diesels van een vissersboot hoor je niet. Na verloop van tijd rook je de dieseldamp toen de schepen al lang voorlangs waren gepasseerd. De Mistral en de Elisabeth waren beide met AIS uitgerust. De Arcadia bleef binnen het gezichtsveld achter de Elisabeth aan zeilen en kreeg regelmatig updates van de Elisabeth per marifoon door als er een kans was dat er onverwachts een schip uit het niets kon komen opduiken. Onder deze omstandigheden is AIS eigenlijk een onmisbaar stuk techniek waar je op kunt en moet kunnen vertrouwen. Totdat je op een gegeven moment twee vissersschepen vlak achter je langs ziet slepen die niet op de AIS te zien waren. We waren net het radar voor het eerst aan het uitproberen. Op radar waren de schepen wel te zien. Verder waren het spookschepen totdat ze uit de mist achter ons langs opdoken.  Acht uur werd er in de kuip warm gegeten in de dikke mist. Tegen zonsondergang begon de mist wat op te trekken en het verbeterde zienderogen. Tegen middernacht naderden we de haven Nieuwpoort. Wat erg vervelend is dat er continue een zeilschip vanuit de haven recht op ons afkoerste. Wij zagen steeds afwisselend een rood en groen navigatielicht. Het houd je bezig. Dichter bij de kust werden de contouren van de stad zichtbaar. De navigatie lichten bleek een stoplicht te zijn. Lastig die stoplichten die continue recht op je afkoersen. In het donker werd de havengeul van Nieuwpoort over een lengte van 1,2 NM op de motor richting de grootste jachthaven van noord Europa gevaren. Al snel was een geschikte ligplaats voor de Mistral gevonden in Novus - Nieuwpoort. De Elisabeth en in haar kielzog de Arcadia arriveerden kort daarna en uiteraard werden de belevenissen onderling weer uitgewisseld. Ondank de mist en de weinige wind was het een mooie tocht met geheel nieuwe ervaringen. Alna had gelukkig ook allang geen last meer van zeeziekte. Woensdag 17 september Met het wakker worden zaten we alweer in de mist. De verwachting voor wat later op de dag zag er nog niet echt veelbelovend uit. Een ONO wind met een maximum van 2 bft en het zicht oplopend tot 1,5 km maximaal. Het hoge druk gebied lag wel heel erg op positie vast. Na alle tijd te hebben genomen, de afwas doen om daarna nog even een extra kop koffie te drinken hebben Alna en ik een fiets geleend bij de havenmeester. Na instructies van de havenmeester te hebben ontvangen hoe bij een supermarkt te komen begon het gevaarlijkste gedeelte van de Noordzeetocht. Fietsen naar de supermarkt. Op de terugreis heeft Alna een levensreddende actie uitgevoerd door heel hard stop te roepen. Gelukkig reageerde een Belgische automobiliste uiterst adequaat. Ze stopte voordat ik bedacht dat ik eigenlijk had moeten stoppen bij een Belgische rotonde. Met de boodschappentassen aan het stuur en heel weinig fiets ervaring is het anticiperen op verkeer voor een zeiler heel lastig. De drie CZT schepen voeren rond elf uur de haven uit. De Havengeul nu bij licht afvarende richting zee verbeterde het zicht een ietsje en een waterig zonnetje probeerde door te breken. Bij zee aan gekomen werd het zicht weer slechter. De Elisabeth voer schuin achter ons en de Arcadia voer vlak voor ons. Plotseling zagen we een blauwe bol-fender achter de Arcadia dobberen. Oeps, de Arcadia had zijn paniekbal verloren. Als we die nu even oppikken voor Marti, dan kan hij ons vanavond op het steigerbiertje trakteren. Er vlak langs varende werd de bol met de pikhaak opgepikt. Dat lukte netjes echter, er zat wel een hele lange lijn aan vast. Meteen weer laten schieten maar de Mistral lag al stil en de bol was nergens meer te bekennen. Op het zwemplateau onder de boot gekeken uiteraard gepaard met een plens water over me heen. Onder de boot was nog een heel klein stukje bol te zien, vastgeklemd onder de romp. Conclusie; de lijn zat waarschijnlijk om het roer. Zwembroek aan, veiligheidsharnas aan met lijn, want er stond een behoorlijke stroming en met een mes de lijn onder de boot doorgesneden. De Arcadia en de Elisabeth waren ondertussen al in geen velden of wegen meer te bekennen. Wij hebben ‘s avonds geen pilsje gekregen van Marti maar er hangt nu wel een extra mooie blauwe bol-fender aan de spiegel van de Mistral! Tijd om de zeilen te hijsen en zo scherp mogelijk aan de wind richting zee op. Voor vertrek hadden we afgesproken om richting Vlissingen te varen. Na zo’n acht mijl op een koers van gemiddeld 330 graden te hebben gevaren overstag gegaan om recht op Oostende af te koersen. Door nu een hele lange slag naar het noordwesten te maken konden we proberen om Vlissingen in één volgende slag te halen. Op een gegeven moment nam de Elisabeth, die ons stalkte op AIS, contact met ons op of wij weer onderweg waren naar Engeland. De Arcadia bleef daarentegen vlak onder de kust om de scheepvaart zoveel mogelijk te vermijden tijdens de perioden met slecht zicht. Uiteindelijk werd in overleg Zeebrugge als bestemming gekozen. Het is namelijk niet  raadzaam om de Westerschelde over te moeten steken in donker met slecht zicht. Prima. Tien mijl uit de kust nogmaals overstag om hiermee de laatste slag proberen te maken richting Zeebrugge. Het was schitterend zeilweer, scherp aan de wind, zonnetje erbij en een hele aangename temperatuur. Met het invaren van de haven Zeebrugge is het van belang om zoveel mogelijk stuurboord wal te houden. Te allen tijde mag de commerciële scheepvaart niet worden gehinderd. Kanaal 71 is een verplicht uitluister kanaal en je mag altijd melden als je de haven wilt invaren, verplicht is dit niet. De havenverkeersseinen aan de strekdam en aan de oude havendam moeten worden opgevolgd. Acht uur ‘s avonds in de jachthaven was er aan een langssteiger genoeg plaats om de drie CZT schepen af te meren, vlakbij het havenkantoor. Was weer een schitterende tocht. Donderdag 18 september ‘s Morgens de dag vroeg begonnen. Tijdens het ontbijt was het weerbericht voor de komende dagen weer gespreksstof nummer één. Vandaag een oostenwind met 2 bft gemiddelde windsterkte en geen bewolking verwacht, matig zicht met een maximale temperatuur van 25 graden. Weer gebrek aan wind door het stabiele hogedrukgebied. Half acht vertrokken de CZT schepen richting Stellendam Buitenhaven. Buitengaats bij Zeebrugge kregen we de waarschuwing d.m.v. een rood knipperend ledje dat de vuilwatertank voor driekwart vol zat. Dat was een veeg teken omdat de kraan constant op lozen stond. De vuilwatertank kan niet vol zitten tenzij.... de boel zat verstopt. Oeps en de Mistral had niet een directie uitgang op het buitenwater, alles moest via de vuilwatertank en deze stond al permanent open. Zwembroek weer aan, veiligheidsharnas met lijn weer om en weer overboord. Poeren in de uitlaat hielp niet. Met een slang lucht in de uitgang blazen d.m.v. een luchtpomp hielp ook niet. Verder treed ik niet in details maar wat we onderweg ook probeerden, de uitlaat bleef verstopt. Het weer was super, stralende zon, wind viel achteraf ook niet tegen en het zicht was goed. Echt een zomerse dag. Tegen vijven kwamen we aan bij Stellendam. De Elisabeth en de Arcadia lagen al in de Buitenhaven. Wij besloten om door te gaan naar de Marina Stellendam aan de andere kant van de sluis waar we de vuilwatertank leeg konden zuigen. Sluis passage ging erg vlot en zes uur werd de eerste poging gewaagd om de tank leeg te trekken. Een uur later en vele euro’s armer zijn we maar gestopt. De boot verlegd naar een andere plek aan een langssteiger voor de nacht na de Elisabeth en de Arcadia via mobiel op de hoogte te hebben gebracht. ‘s Avonds hebben we in het restaurant aan de haven heerlijk gegeten en de avond afgesloten met een rode wijn. Morgen zien we wel weer. Vrijdag 19 september De dag begon mistig. Alna en ik hebben elk een fiets geleend bij de havenmeester om bij de eerste de beste supermarkt ontstoppingsmiddel te kopen. Tevens vers brood en wat fruit gekocht. Na goed toiletgebruik en met verbeterend zicht zijn we tegen half twaalf vertrokken richting Scheveningen. Sluispassage ging weer routineus, twaalf uur zaten we alweer op de Noordzee. Met een noordoosten wind 2 bft werd het een hele rustige tocht. Eerst maar het ontstoppermiddel in de vuilwatertank gegoten en laten inwerken. Werkte ook niet. Daarna de ontluchting boven op de tank los genomen en hierop de luchtpomp gezet. De tank goed onder druk gezet, dusdanig dat de tank redelijk bol begon te staan. Daarop met een dikke woeshhh was de tank leeg. Het toilet gebruik op de Mistral is nu aangepast. De vuilwatertank altijd dicht en met veel, heel veel water spoelen. Zodra het signaal drie kwart vol wordt gegeven, dan pas de tank legen. Het is maar dat u het weet. Verder een rustige zeiltocht gehad richting Scheveningen. Met twee bft en scherp aan de wind is ook mooi. Eigenlijk hadden we nog een keer overstag moeten gaan maar gezien de weinige wind het zeil maar ingerold en op de motor maar de overstag manoeuvre gemaakt, dit keer mede om een beroepsvaarder voorrang te verlenen. Nog voor vijf uur ‘s middags lagen we al bij de bunkerboot diesel in te nemen om daarna gestapeld tegen de Arcadia af te meren. De Arcadia had de Elisabeth opgesloten tussen wal en schip. De CZT vloot lag zo gebroederlijk naast elkaar in Scheveningen. Ter afsluiting zijn alle CZT manschappen met elkaar uit eten gegaan, een CZT traditie. Super gezellig. Zaterdag 20 september De dag begon rustig. Alle drie de boten lagen zij aan zij dus er werd veel heen en weer gepraat en gelopen. Iets na elven werd er los gegooid richting IJmuiden. De wind was pal noord met drie bft alweer scherp aan de wind varen. Er stond een mooi rustig zeetje. Het is even uitkijken geblazen bij de passage van de Maasgeul bij Hoek van Holland. Ook nu weer is AIS een uitkomst. Het wordt afgeraden om de Maasmond onder zeil over te steken of er anders in ieder geval voor te zorgen dat de motor voor direct gebruik gereed is. De passage vanuit het zuiden voor kleine scheepvaart vindt plaats vanaf de lichtboei MV. Deze moet aan stuurboord worden gehouden. Hier moet je je ook melden op marifoonkanaal 3 met de scheepsnaam, positie ten opzichte van de MV boei en de vaarrichting. De officiële passage eindigt bij de groene MH1 boei. Afmelden is niet verplicht. Uitluisteren tijdens de passage op kanaal 3 is wel verplicht. Half vier lagen wij samen met de Elisabeth in de Zuidersluis bij IJmuiden. Afgesproken was dat wij met z’n allen aan de kade net na de sluis passage aanleggen voor overleg hoe verder de dag eruit zou kunnen gaan zien. In IJmuiden namen we ook afscheid van Aad. Hij werd hier opgepikt door familie. Henk voer mee tot Amsterdam. Half vijf kwam de Arcadia langs. Met z’n drieën meteen vertrokken om samen op te varen. Het eerste stuk op het Noordzee kanaal werd op de motor afgelegd echter, na verloop van tijd werd toch maar de genua uitgerold. Scheelde toch een heel klein slokje op een borreltje. Iets na zeven uur werd het Zijkanaal K naar Nieuwendam in de richting van Jachthaven Twellegea ingedraaid. Hier werd afscheid genomen van Henk. De laatste nacht van de tocht werd doorgebracht in deze jachthaven. Zondag 21 september Na het ontbijt met z’n drieën nu, voeren we rond kwart over acht richting de Oranjesluizen. Kwart voor negen passeerden we de Schellingwouderbrug om daarna alweer zo scherp mogelijk aan de wind richting Enkhuizerdijk te varen. De wind was pal noord met een drie tot 4 bft. Half bewolkt met een graad of 20. Prima zeilweer. Vlak onder de dijk zijn we overstag gegaan richting de sluis bij Enkhuizen. Ook deze passage verliep vlot om daarna in een vrijwel rechte lijn richting Lemmer te varen. Deze hele tocht ging wel heel erg rap. Vier uur lagen we al in de box. Uiteraard volgde nu het opruimen en afval enzovoort weggooien. Ik werd weer opgehaald en keerde heel voldaan weer huiswaarts. Al met al een hele geslaagde tocht met een hele fijne bemanning aan boord van de Mistral en JanWillem en Alna super bedankt dat ik weer met de Mistral mee mocht en heel erg bedankt voor de gastvrijheid. En uiteraard niet te vergeten, ook de bemanning van de Elisabeth en de Arcadia, het was geweldig!