Copyright © 2007 – 2017     J. Bouma - All rights reserved.
Tussentijdse zomertocht met de CZT, Augustus 2013
Een Watersport Novice op zoek naar ervaring.
Startpagina Startpagina Zeilervaringen Zeilervaringen Contact Contact Naar het volgende reisverslag      Naar het volgende reisverslag Terug naar Zeilervaringen   Terug naar Zeilervaringen Terug naar het vorige reisverslag   Terug naar het vorige reisverslag Disclaimer   Disclaimer
Met de CZT naar Helgoland,  Amrum en Helgoland, Augustus 2013 1 Augustus 2013 kreeg ik een mailtje van Marti, de schipper van de Arcadia, dat hij met nog een ander schipper het plan had opgevat om een tussentijdse zomertocht te organiseren van 17 augustus t/m 25 augustus onder de vlag en de voorwaarden van de CZT. Het plan was om minimaal Engeland of Helgoland aan te doen. Met andere woorden, even een lekker stuk zeilen. De uiteindelijke bestemming stond geheel open en werd vlak voor vertrek bepaald door weer en wind. Vrijdag de 16de augustus. ‘s Avonds door mijn vrouw afgezet bij de Arcadia in Ketelhaven. Toen iedereen aanwezig was, was er gezamenlijk overleg in de Klazina wat de mogelijkheden waren. Verschillende bestemmingen kwamen voorbij, echter de weersverwachting gooide veel roet in de verschillende goede plannen. Uiteindelijk werd besloten om de volgende ochtend eerst via Den Oever naar Den Helder te varen. Daar de nacht door brengen en vanuit Den Helder de tocht verder te plannen. De Klazina, een Victoire 933, werd bemand door de schipper Rob, Riëtte en Aad, een nieuw lid van de CZT. De Arcadia, een Winner 11.20, werd bemand door de schipper Marti, zijn zoon Thomas, Marius, ook een nieuw CZT lid en mijzelf. Zaterdag 17 augustus. ‘s Morgens om 8 uur voer de Klazina al uit. Wij moesten nog ontbijten. Om half 10 verlieten wij Ketelhaven richting Ketelbrug. De dag begon vrij somber, gelukkig wel droog. Aangekomen bij de Ketelbrug brak de zon door. Al motorzeilend waren wij op tijd om de opening van 10 minuten voor 11 mee te nemen. Daarna kon de motor uit en zijn we al zeilend richting Den Oever gevaren. Rustige tocht, was niet druk op het water. Droog met een straffe wind. Aankomende bij Den Oever lag de Klazina al op ons te wachten om gezamenlijk te schutten in de Stevinsluizen. Deze sluis heeft een lengte van 120 meter en is 13 meter breed. Bij elke schutting wordt een luchtbellenscherm aangezet om zo de instroming van zoutwater vanuit de Waddenzee naar het IJsselmeer zoveel mogelijk te beperken. De sluis is vernoemt naar Hendrik Stevin, die in 1667 het vroegst bekende plan had om de Zuiderzee af te sluiten. Om 15:35 uur lagen de beide CZT schepen gebroederlijk naast elkaar in de sluis te wachten op wat komen gaat. Even voor 6 uur ‘s avonds naderden wij de haven van Den Helder waar de Arcadia om 6 uur precies keurig lag afgemeerd. De Klazina voer kort daarop de haven binnen. Het wolkendek was ondertussen weer volledig dichtgetrokken, echter gelukkig geen regen. Wel fris. Tegen zeven uur kregen we officieel bezoek. De marechaussee en de douane vereerden ons met een bezoekje. Gelukkig hadden alle opvarenden de noodzakelijke papieren van huis meegenomen en de schipper van de Arcadia kreeg de complimenten hoe de documentatie van de Arcadia voor elkaar was. Douane beloofde dat ze de Klazina ook nog even een bezoekje zouden brengen. De zoon van Marti ging hier van boord om zijn vakantie verder in zonniger oorden voort te zetten. Beide boten waren nu bemand door drie opvarenden. ‘s Avonds na het eten kwam de bemanning van de Klazina bij ons aan boord en werden plannen gesmeed hoe de rest van de week eruit zou kunnen gaan zien. Het weerbericht was erg wispelturig. Besloten werd om de volgende ochtend redelijk op tijd te vertrekken richting Helgoland. Daar aangekomen zien we wel weer verder. Zondag 18 augustus. Al met al werd het toch wat later dan oorspronkelijk was afgesproken, maar goed dat mag ook op een zondag. Kwart voor 10 verliet de Klazina de haven en wij iets na tienen. Het weer was wisselvallig met een straffe westen wind. We vertrokken met 1 rif in het zeil. De fok was voor één derde opgerold. Het eerste stuk om Texel heen was het hoofdzakelijk opkruisen met af en toe wat hulp van de motor. De route liep verder parallel aan de eilanden om net na passage van het Duitse waddeneiland Spiekeroog een noordelijk koers op te pakken om zo het verkeersscheidingsstelsel haaks over te steken richting Helgoland. Aan het eind van de ochtend werd de Klazina voorbij gelopen. Een prachtig schip, de Victoire. Het weer was ondertussen wat vriendelijker geworden. De wind was afgenomen tot krachtig. Halverwege de middag kregen we extra gezelschap aan boord. Schrik toch wel even als tijdens het koffie zetten een duif tegen de kajuit aanvliegt om daarna in het gangpad weer bij zijn qui-vive proberen te komen. Na enige tijd kreeg het dier honger en dorst en durfde met ons mee te eten. Over een grote vervuiler gesproken. Aan het eind van de middag werd het tijd om het rif te verwijderen. Echter het grootzeil wilde niet meewerken. Na het bevrijden van het zeil werd voor de wind onder een melkmeisje verder gevaren. De wind begon, met het donker worden, steeds verder af te nemen tot een kracht 2. Na een schitterende zonsondergang zeilden we zo de nacht in. Maandag 19 augustus. De nacht verliep rustig. Afwisselend wacht gehouden. Marti in zijn eentje voor een uur of drie. Daarna namen Marius en ik het weer over. Verbazend hoe snel de tijd toch nog gaat. Echt donker werd het niet. Vreemd genoeg is op een lege rustige zee genoeg te zien en te genieten. Om kwart over 6 een schitterende zonsopkomst. Begin van een nieuwe dag. De duif was nog niet gevlogen.  Was mooi rustig weer, de wind bleef stug uit het westen waaien met een kleine drie bft. Rond half 11 kwamen er een paar gevechtsvliegtuigen laag overvliegen. Verder rondom een lege zee. Schitterend. Dit beeld werd verstoord tegen het middaguur toen Helgoland zich geleidelijk los begon te maken van de horizon. Hier ging onze duif eindelijk een nieuw onderkomen zoeken. Kwart over één voeren we de voorhaven binnen. Het laatste gedeelte  naar Helgoland helaas moeten motoren. Het beetje wind wat er nog stond kwam ook nog uit de verkeerde richting. Meteen maar door naar de bunkersteiger om belastingvrije diesel in te nemen. Met laag water is de pomp onbereikbaar voor een zeiljacht. Daarna een plekje zoeken in de jachthaven. ‘t Was redelijk druk, daarom dubbelen voor de nacht. Na het aansluiten van de walstroom was het tijd voor ons pilsje. De Klazina was nog niet binnen, maar wij zijn alvast met z’n drieën een rondje eiland gelopen. Rustig lopend en toch de tijd nemend is dit in een anderhalf uurtje te doen. Uiteraard de nodige tijd besteed met het fotograferen van de Jan van Genten. Blijft mooi en indrukwekkend om te zien hoe deze vogels spelen met de luchtstromingen om het eiland. Tegen 19:00 uur kwamen we de bemanning van de Klazina tegen. Kort overleg betreffende de mogelijkheden voor de volgende dag. Dit overleg werd na het avondeten op de Arcadia voortgezet onder het genot van een rood wijntje. Gezien de weersverwachting, vooral de windverwachting, werd besloten om vroeg in de ochtend naar het Duitse Waddeneiland Amrum te varen. Schijnt een bijzondere ervaring te worden doordat de haven droogvalt. Ik ben benieuwd. Dinsdag 20 augustus. ‘s Morgens vroeg om kwart over 7 verlieten wij de haven al om op tijd in Amrum te zijn voor het laag water de haven afsloot. Het was half bewolkt. Met het zonnetje erbij was het behaaglijk, echter als de zon achter de bewolking verdween werd het al snel een stuk frisser. De wind was matig uit een zuidwestelijke richting. Later op de dag wat toenemend. Goed zeilweer. Tegen de middag kwam Amrum in zicht. Een typisch waddeneiland. Om 13:00 uur lag de boot vast tussen de palen. Het aanmeren gaat net even anders. De landvasten moeten aan de drijvers worden vastgemaakt die met een lus om de paal liggen. Een klein uurtje later kwam de Klazina binnen varen. De box naast de Arcadia was vrij. Na het afmeren is een gedeelte van de bemanning bij de boten gebleven en een klein groepje is het dorp ingegaan. Een typische lokale lekkernij is een Pharisäer, een koffie met een stevige scheut rum en slagroom. Uitstekende combinatie zo om even op een terrasje “bij te zitten komen”. Een Pharisäer is ook een prima bodem voor een stevige wandeling over het eiland. Amrum is een schitterend Waddeneiland. Het heeft een 10 km2  groot strand in het noorden, het Kniepsand. Hoge duinen tot wel 32 meter, overgaand in bos en heide. Het eiland wordt al sinds 3000 voor Christus bewoond. Er zijn vele overblijfselen te vinden uit de steen-, brons- en ijzertijd. Tevens hebben de Vikingen ook de nodige sporen achtergelaten. Stevig doorgelopen tijdens de wandeling om toch maar op tijd bij de boot te zijn voordat het echte lage water begon. Spannend. Links de waterstand om 18:20 uur. Rechts de waterstand om 20:45 uur. Een hele stabiele situatie. Zag er allemaal goed uit, niet dat wij nu iets anders konden doen dan wachten op hoog water. Woensdag 21 augustus. Na een hele rustige nacht, niets van gemerkt dat de boot ergens in de nacht weer gewoon dreef zoals van een boot verwacht mag worden, lag de haven om 8 uur ‘s morgens er weer erg droog bij. Voldoende hoogwater om de haven uit te varen werd na 12:30 uur verwacht. Voor ons geen probleem. Amrum is zonder meer de moeite waard om nog een keer een stevige wandeling te maken. Uiteraard wel eerst even een koffie met gebak in de plaats zelf nuttigen. De natuur is schitterend. Wel iets meer in cultuur gebracht door bijvoorbeeld keurig strak aangelegde houten wandelpaden. De ene persoon zal het kunnen waarderen en een ander kan het verwerpelijk vinden.  Eén voordeel merkte ik op bij mijzelf, de neiging om van de wandelpaden af te dwalen wordt enorm afgeremd. Toch een bescherming voor de soms erg kwetsbare fauna en flora. De hoogste vuurtoren van de hele Noordzeekust, gebouwd in 1873, met focal hight van 63 meter, is prominent aanwezig. Net na het middaguur zag de haven er weer als een haven uit, de boten dreven weer. Een kwartier na één uur vertrok de Klazina. Niet veel later vertrokken wij met de Arcadia vanuit Amrum, het 5de Waddeneiland in de keten van Waddeneilanden wat zich uitstrekt van het Deense Esbjerg tot Den Helder. Tijdens de koffie werd er nog maar eens een uitgebreid  weerbericht binnengehaald. Er was eigenlijk maar één optie. Weer terug naar Helgoland, het 8ste eiland in de reeks. Geen van de bemanningsleden had hier bezwaar tegen. We hadden er zin in. Om half negen ‘s avonds verdween de zon onder water. In het half duister tegen negen uur maakte Helgoland zich los van de horizon. De nadering was nu vanuit het noorden. Een totaal ander plaatje als de vorige keer. Nu zolang mogelijk onder zeil zien te navigeren tussen Helgoland en het strandeiland Düne door. Schitterend! Düne is 1,25 km lang en 850 meter breed en was tot de 17e eeuw verbonden met Helgoland. Nieuwjaarsnacht 1721 werd het eiland gescheiden van Helgoland door een stormvloed. Het eiland was toen ongeveer 10 hectare groot. In 1940 werd het eiland voor militaire doeleinden vergroot tot het huidige 40 hectare. De voorhaven konden we door de windrichting niet onder zeil binnen varen. In het donker wilden we niet gaan afmeren aan de kade. In de haven lagen drijvende boeien aan een ketting om hier aan vast te gaan liggen. Was even zoeken en een mooie ervaring zo in de duisternis. Na ruim een uur kwam de Klazina langszij. Na nog even te hebben bijgepraat waren de beide boten vrij snel in een diepe rust verzonken. Donderdag 22 augustus. Na een goede nacht te hebben geslapen “midden” in de haven konden we ‘s morgens om 7 uur 45 echt goed waarnemen bij daglicht hoe we lagen afgemeerd aan een boei voor en achter. Werkt eigenlijk perfect. Het was volkomen windstil. Het koffie aroma bleef tussen beide boten hangen tijdens het ontbijt. De Klazina haakte als eerste los om een plaatsje aan de wal op te zoeken. ‘t Was weer druk in de haven, dat betekende weer dubbel liggen. Gezien het formaat van de boot die er lag werd besloten om de Arcadia op te sluiten tussen de boten. Marti de schipper van de Arcadia werd voor inspectie de mast in gehesen door zijn overige bemanningsleden en tevens om een kapot stoomlicht te vervangen. Gezien het lekkere weer en het heldere water kon ik het niet langer uitstellen om ook nog maar eens de beide boten vanuit het water te “inspecteren” om daarna nog eens een rondje Helgoland te lopen. Tegen 18:00 uur was het weer welletjes en tijd om de Arcadia weer op te zoeken. Fantastische dag. Vrijdag 23 augustus. ‘s Morgens na het ontbijt de boot ingeruimd, klaar voor vertrek. Er stond een mooie straffe wind. In de ruime voorhaven konden we de zeilen al hijsen en verlieten al zeilend om 10 voor 9 Helgoland. Schitterend zeilweer. Strakke blauwe lucht en een 3 bft uit het noord oosten. Twee uur ‘s middags werd het verkeersscheidingsstelsel haaks overgestoken. Uiteraard geen boot te zien totdat de Arcadia enthousiast aan kwam zeilen. Om 18:00 uur verlieten wij het Duitse grondgebied en kon de gastenvlag worden gestreken. Zoals aan alles komt ook aan een schitterende 100% zeildag een einde en besloot ook de zon dat het aan het eind van de dag genoeg was geweest. De wind bleef constant waaien ook na zonsondergang. Tegen middernacht liet de maan ons ook in de steek. Zonder één enkel incident zeilden wij verder de nacht in richting Kornwerderzand. Fantastisch, super mooi. Zaterdag 24 augustus. Marius en ik liepen wacht van middernacht tot een uur of drie. Hierna nam de schipper het weer van ons over voor de komende drie uren. Echt haast om mijn slaapzak in te duiken had ik niet. Wat is zeezeilen toch een mooie bezigheid. Marius en ik namen het weer over tegen zessen. Heerlijk, de koffie stond al klaar voor ons. Het weer was heel constant. De boot gleed mooi door het water, ons mee sjouwend. Half acht stond de zon al boven de horizon. Het beloofde weer een mooie dag te worden. Niet veel later zaten we tussen de eilanden Vlieland en Terschelling in de vaargeul. Hier moesten we even op de motor doorheen bijten omdat dit niet bezeild was. Vreemde geluiden kwamen ons ter ore  ergens uit de buurt van de motor. Elke keer een klap als we op een golf invoeren. Het was alsof de motor los op zijn motorsteunen stond te dansen. In het motor compartiment was niets bijzonders te zien. De vaargeul uitgevaren voor zover de diepte dit toeliet en het anker uitgegooid. Nogmaals het motorcompartiment en de motorsteunen bekeken. Niets mis mee. Ik het water in om het onderwaterschip te inspecteren op bijzonderheden. Dit was ondoenlijk. Het water was erg troebel en er stond een te sterke getijde stroming. Motor weer gestart en voorzichtig de geul weer in. Probleem opgelost. Waarschijnlijk hebben we onderweg iets opgepikt wat achter de kiel is blijven hangen door de vaarsnelheid. Met het op anker gaan is dit waarschijnlijk weer los gekomen van de boot. Verder geen problemen meer gehad al blijf je wel geruime tijd op je qui-vive. Na het afbuigen van de vaargeul kon de motor weer uit. Tegen tienen zaten we ter hoogte van Harlingen. Half 12 sneden we de A7 in tweeën om zo de sluis bij Kornwerderzand binnen te varen. Voor het binnenvaren even wachten op de Klazina. Het eerste weerzien na Helgoland te hebben verlaten. Ook hier enthousiaste reacties over de afgelopen zeiltocht. In de sluiskolk werd afgesproken om de nacht door te brengen in de haven van Workum ter afsluiting van deze super dagen. Na het passeren van de sluis werd de boot ontdaan van de zoute aanslag door royaal te spoelen met IJsselmeer water. Net na de lunch voeren we langs de vuurtoren van Workum richting haven. Na het afmeren geruime tijd op de Klazina liggen wachten, onderwijl ons best doende een plaatsje vrij te houden voor ze. Uiteindelijk verscheen de Klazina in beeld. Helaas met een domper op de totale tocht. Vlak voor Workum kwam de Klazina in aanvaring met een ander zeiljacht. Uiteraard vroeg dit de nodige tijd om alle formaliteiten af te handelen. Tijd voor een borrel om de bibbers kwijt te raken. Complimenten voor de schipper Rob, ondanks alles bleef Rob zijn gevoel voor humor aanwezig. Zondag 25 augustus. Laatste dag alweer. Tijd vliegt, zeker met zovele indrukken en nieuwe ervaringen. Beide boten namen de tijd om het ontbijt te verwerken. Tegen tien uur toch maar de trossen los gegooid. Rond half 11 het kanaal achterlatend om het IJsselmeer op te varen. De zon deed zijn best om door een hoge waterige bewolking heen te prikken. Volkomen windstil. De hele verdere ochtend op de motor moeten varen. Eindelijk vlak na de middag begon de wind wat mee te werken en kon de motor weer uit. De 10 voor het hele uur van zestienhonderd konden we ongehinderd door de Ketelbrug zeilen om een klein uurtje later de jachthaven zelf in te varen. Vijf uur lag de Arcadia weer afgemeerd in zijn thuishaven. De boot opruimen en schoonmaken was eigenlijk zo achter de rug. Onderweg al veel kunnen doen. De Klazina was ondertussen ook binnen gevaren. ‘t Zat er alweer op. Schitterende dagen gehad. Fijne bemanning op beide schepen. Geweldige herinneringen!