Copyright © 2007 – 2017     J. Bouma - All rights reserved.
Rondje Denemarken in de zomer onder herfstige omstandigheden, Juni 2013
Een Watersport Novice op zoek naar ervaring.
Startpagina Startpagina Zeilervaringen Zeilervaringen Contact Contact Naar het volgende reisverslag       Naar het volgende reisverslag Terug naar Zeilervaringen   Terug naar Zeilervaringen Terug naar het vorige reisverslag   Terug naar het vorige reisverslag Disclaimer   Disclaimer
Rondje Denemarken, Juni 2013 Half mei liet Marti, de schipper van de Arcadia, weten dat hij wel wat voor een vakantie voelde vanaf eind juni voor een dag of tien tot maximaal 14 dagen. Of ik zin en tijd had om mee te gaan. Wauw, super, de tijd had ik, dat laatste is eigenlijk nooit een probleem en heel veel zin om weer eens het water op te gaan. De opzet was om zoveel mogelijk zeemijlen op de Noordzee en/of de Oostzee te maken met de mogelijkheid om ook ‘s nachts een keer door te varen en uiteraard onderweg af en toe ook wat aan cultuur c.q. natuur snuiven. De uiteindelijke route wordt door de weersomstandigheden vlak voor vertrek bepaald. Het werd een rondje om Denemarken, met z’n tweeën, heen via de Duitse Wadden, Kattegat en via de Noordzee terug. Het was een super vakantie. Onderstaand een kort verslag, verdeeld over de verschillende etappes. Vrijdag 21 juni, 2013. In de loop van de ochtend heb ik mij bij de boot gemeld. Het was niet een echte zomerse dag, 18 graden maximaal, bewolkt met tegen de avond kans op een licht regenbuitje. Afspraak was om eerst even wat klusjes aan boord af te handelen voordat wij de trip aanvangen. Voor mij zijn dit soort klusjes altijd leerzaam en hier wilde ik graag aan meewerken. Als eerste moest er een nieuwe valklem worden geïnstalleerd. Na een paar nieuwe roestvast stalen boutjes te hebben gehaald bij de ijzerboer verliep deze klus probleemloos. Het rolmechaniek van de rolfok liep ook niet lekker, met de inspectie hiervan bleek dat de bevestiging van de holle voorstagdoorvoer was uitgescheurd. Geen andere optie dan voor vertrek deze te laten repareren. Dit was niet mogelijk in de thuishaven, daarom richting Stavoren vertrokken. Om 18:30 uur door de Ketelbrug. Daarna volgde een gave zeiltocht met 7 bft. richting Stavoren. Gezien de kwetsbare fok deze behoorlijk gereefd en in het grootzeil ook een 2de rif gezet. Om 22:00 uur lagen we vast in de haven van Stavoren. Zaterdag 22 juni 2013. Rond 07:00 uur volledig uitgerust wakker geworden. Daarna uitgebreid in alle rust ontbeten met koffie. De voorspelling was slecht. Veel regen met 26 knopen wind boven Vlieland gepaard gaande met regen. Eerst op zoek gegaan naar een techneut voor onze rolfok. Deze was snel gevonden. De reserve onderdelen waren aanwezig, echter een reparatie op zaterdag was helaas niet mogelijk. Dit moest wachten tot maandag. Zondag 23 juni 2013. Uitgeslapen wakker geworden om een uur of half negen. Na het ontbijt een tijd zitten lezen. Buiten waaide een stevige wind vanuit het zuidwesten, een 6 bft. met uitschieters naar een dikke 7. Echter, je zit aan boord van een heerlijk zeiljacht, met een stevige wind. Weerstand bieden om niet te gaan zeilen was onmogelijk voor de schipper en mijzelf geworden. Scherp aan de wind op een koers van 310 zolang mogelijk richting de Afsluitdijk. Dit met de fok maar een klein stukje uitgerold in verband met de nog te repareren schade. Vlak onder de dijk door de wind gedraaid en weer terug naar Stavoren. Gaaf! Af en toe een zonnetje erbij, schitterend gewoon. We zagen wel heel weinig collega watersporters op het water.  Vlak voor de haven als oefening even gaan bijliggen, om daarna een man over boord oefening te beoefenen. Deze was als volgt: Na constatering van man overboord meteen door de wind in de wind draaien. Motor starten. Ruime koers totdat de drenkeling op halve wind komt. De kop in de wind. Met de zeilen in principe niets doen, anders dan de grootschoot iets strakker zetten indien nodig, de fok komt vanzelf bak te staan. Met motorvermogen de boot stil leggen t.o.v. de drenkeling aan de bovenwindse kant. Je schip wordt vanzelf in de richting van de drenkeling gezet. Werkt boven verwachting en deze manoeuvre is uitstekend solo en vooral snel uit te voeren, helemaal met deze krachtige wind. Mooie zeildag met schitterende leermomenten. Van maandag de 24ste overgaand in dinsdag de 25ste juni 2013. Maandag, een dag van reparatie en vertrek. ‘s Morgens rond half 9 werd de mast in een takel verankert en de voorstag verwijderd. Hierna kwamen de werkzaamheden voor enkele uren stil te liggen daar er al een afspraak stond voor een reparatie van een andere klant. In de loop van de middag kon onze reparatie echt beginnen. Dit verliep relatief gezien vrij vlot. Voor een zomerse dag was het wel koud maar gelukkig bleef het droog. Een holle voorstagdoorvoer, die gelukkig op voorraad op de plank lag, werd op maat gemaakt en bevestigd aan de meenemer van de trommel. Hierna kon de voorstag weer worden gehesen en de totale verstaging van de mast werd weer gespannen. Gezien de “verloren” tijd besloten om ondanks het relatief late uur toch met onze trip te beginnen en de nacht door te varen. Rekening houdende met het weerbericht voor de komende dagen besloten we om eerst een heel stuk parallel langs de Waddeneilanden te varen om daarna naar boven toe door te steken naar Helgoland in de Duitse bocht. Helgoland verkennen, wat niet tot de Waddeneilanden behoort, om aldaar in een later stadium onze verdere route te plannen, met als optie richting Noorwegen of via het Kielerkanaal de Oostzee op. Laat in de middag zijn we vanaf Stavoren in een vrijwel rechte lijn naar Kornwerderzand gezeild. Zwaar bewolkt met een stevige wind en af en toe een buitje bereikten we Kornwerderzand in een ommezien. De passage ging vlot, ‘t was al geruime tijd donker. Na de passage is het verder tonnetje varen. ‘t Was redelijk fris, maar schitterend varen met goed zicht. Langs Pollen en Langezand richting de Vliestroom. Ter hoogte van Griend moesten we een paar keer opkruisen ivm de windrichting. Tussen Oost-Vlieland en West Terschelling een westelijke koers opgepakt om zo de Gronden van Stortemelk te vermijden. Daarna was het een oostelijke koers vasthouden, vrijwel voor de wind, parallel aan de eilanden aan stuurboord en aan bakboord het verkeersscheidingsstelsel. Schitterend, dit was genieten. Aan stuurboord glijden in de nacht de vuurtorens voorbij en geleidelijk aan begon het licht te worden en daarmee worden de contouren van de eilanden zichtbaar. Gedurende de nacht hadden we een wachtschema van drie uur op, drie uur af maar eerlijkheidshalve, deze eerste nacht zat ik meer in de kuip te genieten. De snelheid zat er goed in. Dinsdag de 25ste om 12:15 uur zaten we al ter hoogte van het Duitse Waddeneiland Norderney. Van dinsdag de 25ste overgaand in woensdag de 26ste juni 2013. Voor de wind nog steeds doorzeilend vanaf Norderney bleven we  nog geruime tijd de kust parallel volgen richting ons waypoint, de boei A1 ter hoogte van het eiland Spiekeroog. Het weer werd wat vriendelijker. De frisse wind (of was het toch wel een ietwat koude wind?) bleef uit het west noordwesten waaien met een 4 á 5 bft. maar de dikke bewolking maakte geleidelijk plaats voor een af en toe wat  waterig zonnetje. Bij ons waypoint aangekomen konden we door naar bakboord uit te draaien een koers oppakken rechtstreeks naar Helgoland en we staken zo ook meteen het verkeersscheidingsstelsel haaks over. Deze nieuwe koers was ook uitstekend te bezeilen. De gehele route hebben we bijna tegen de rompsnelheid afgelegd. Aan het begin van de middag kwam Helgoland al in zicht. Helgoland is een enorm, 70 kilometer uit de kust, 61 meter hoog opreizend rood rotsmassief van 1,7 km2. Het telt een kleine 2000 inwoners. Helgoland is door opstuwing van steenlagen miljoenen jaren geleden ontstaan en werd een eiland na de laatste ijstijd, ongeveer 4000 jaar voor Christus door het stijgen van de waterspiegel. De havenmond zelf is niet echt een schoonheid. De ruime voorhaven is een ideale plaats om de zeilen op te doeken en de stootwillen op te hangen. Deze ruime voorhaven stamt nog uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Helgoland was tijdens de Tweede Wereldoorlog een versterkte marinehaven voor de Duitse onderzeeërs. In de haven zelf was het vrij druk met plezierjachten, we moesten “dubbelen”. Na het aanmeren en opruimen van de boot zijn we het dorp gaan verkennen. Het dorp zelf bestaat uit een boven- en een benedendorp. Oude gebouwen zijn er niet te vinden. Het eiland is tijdens de Tweede Wereldoorlog in één dag door zo’n 1000 vliegtuigen van de Royal Air Force bestookt en zijn er ruim 7000 bommen boven dit eiland afgeworpen. Sommige bomkraters zijn nu nog te zien. In 1947 bliezen de Britten met ruim  6400 ton aan explosieven alle militaire voorzieningen en bunkers onder het eiland op. Het eiland is in de jaren 60 van de vorige eeuw weer volledig opgebouwd, vooral nadat de oorspronkelijke bevolking in 1952 weer na lang aandringen mochten terugkeren naar hun eiland. Helgoland leeft nu hoofdzakelijk van toerisme en de accijnsloze  verkoop van sigaretten, parfum en alcoholhoudende dranken. Na het beklimmen van een trap met 181 treden blijkt het een erg groen eiland te zijn met een heel mooi uitzicht over de kenmerkende, relatief kleine, maar kleurige huizen. Aan de boulevard zijn enkele hotels gebouwd. Met een voldaan gevoel vroeg mijn slaapzak opgezocht. Was weer een mooi zeildagje met veel indrukken. De volgende dag, woensdag de 26ste er relatief gezien vroeg uitgegaan omdat wij het eiland wilden rondlopen nog voordat  onze opgesloten buren rond 10 uur wilden uitvaren. Dit leek ons ook een geschikte vertrektijd maar we wilden Helgoland niet verlaten zonder de Jan van Genten te hebben gezien en uiteraard de rest van het eiland.  Voordat wij met de wandeling begonnen eerst de financiële verplichtingen afgehandeld bij het havenkantoor. Wij zijn aan de zuidkant van het eiland begonnen met een stevige klim naar boven. het zicht kon niet beter. Er stond een koude wind maar het was droog. De steile kliffen waren indrukwekkend. Schitterend. Al snel kwamen we de Jan van Genten tegen. Sinds 1991 een vaste broedvogel op Helgoland. Deze vogels kunnen een spanwijdte hebben tot 1 meter 70. Het zijn zware vogels, daardoor kunnen ze op land niet voldoende snelheid maken om op te stijgen. Daarom broeden ze bij steile kliffen. Ze laten zich min of meer vallen of maken gebruik van de stijgwinden . Ze komen alleen aan land om te broeden. Na 5 jaar heeft een jonge Jan van Gent eindelijk zijn kenmerkende verenkleed. Ze jagen op scholen, aan de oppervlakte zwemmende vissen zoals haring, makreel en sprot. Het zijn stootjagers die vanaf grote hoogte, wel 40 meter, met meer dan 100 km/u op de prooi af duiken tot een diepte van 25 meter. Ze jagen vaak alleen, maar op makreel wordt soms in groepen gejaagd. Rond 10 uur waren we het gehele eiland rondgelopen. Was mooi, heel bijzonder. Tegelijk met onze buren zijn we ook van wal gegaan richting Brunsbüttel om via het Kielerkanaal de Baltic Sea op te gaan. Marti had deze tocht eerder gemaakt en was hier al bekend. Uit vorige ervaringen bleek  een overnachting in het Gieselau Kanal uitstekend te voldoen. Dit werd onze eindbestemming voor deze dag. Onderstaand een korte fotoreportage van onze tocht door het Kielerkanaal. Beelden zeggen vaak meer dan woorden op papier (beeldscherm). Op zee richting Brunsbüttel werd onder vol zeil gevaren, aangekomen in het kanaal in de beschutting werd op de motor gevaren met de fok er gedeeltelijk bij gezet om zo toch het zeilgevoel voor die dag wat vast te houden. Met hoogwater voeren we de sluis in. Voor watersporters een lastige sluis om af te meren. Het is een drijvende vlonder laag op het water. Daarom liggen de stootwillen in het water. De vlonder is spiegelglad. Het schutten ging snel. Afrekenen voor de doorvaart geschiedt in Kiel. Afgemeerd in het Gieselau Kanal voor de nacht. Mooi rustig plekje. Was opnieuw een gave dag. Veel eerste ervaringen opgedaan, zoals voor het eerst op Helgoland. Was schitterend zeilen vanaf Helgoland naar Brunsbüttel. De sluisprocedure en het Kielerkanaal was ook zonder meer de moeite waard. Morgenochtend na ontvangst van het laatste weerbericht beslissen wij wat wij na passage Kiel verder gaan doen. Donderdag de 27ste overgaand in vrijdag de 28ste juni 2013 en verder. Donderdag ‘s morgens vroeg vertrokken. In de beschutting van het kanaal was het volledig windstil met een licht motregentje. Bij 12 graden was het echt wel fris te noemen. Door gebrek aan wind in het kanaal de verdere tocht op de motor afgelegd. Op zich was het een hele mooie ervaring. Veel bruggen gepasseerd waarvan niet één dezelfde. Imposante scheepvaart, maar de drukte op zich viel mee. Weinig watersporters. In de sluis bij Kiel moest er worden afgerekend. Hiervoor eerst de boot afmeren aan die onhandige spiegelgladde drijvende vlonders om dan een steile ladder te moeten beklimmen. Gezien het feit dat we erg veel de motor hebben moeten gebruiken in het Kielerkanaal  besloten om eerst de diesel bij te vullen. Hiervoor doorgevaren naar Laboe. De wind was ondertussen wat aangetrokken en daardoor was Laboe zeilend, met wat moeite, te bereiken. Bij het bunkerstation aangekomen moesten we even wachten totdat een loodsboot volgegooid was. De hoeveelheid diesel viel erg mee, waarschijnlijk was het tanken niet eens nodig geweest. Fijne motor die Yanmar, loopt mooi rustig en het verbruik valt ook nog eens mee. De weersverwachting gaf een lichte verbetering met een toenemende wind. Gezien de windrichting besloten we richting Schleimünde te varen om hier de nacht door te brengen. Al zeilend konden we de havenmond net niet halen. We moesten een heel klein stukje overstag. Mooi rustig haventje zonder faciliteiten. Het havenkantoor was al gesloten. Goede plaats voor een overnachting. Vrijdag de 28ste weer vroeg uit de veren. Het weer was niet veel verbeterd. Kans op af en toe regen met een stevige west noord-westelijke wind. Zwaar bewolkt bij maximaal 19 graden. De dagen daaropvolgend niet veel verbetering. Besloten om richting Troense te varen, daar overnachten en daarna zien we wel weer. We konden vandaar uit naar het noorden varen of dat we weer teruggaan via het Kielerkanaal maar dan met een hele grote omweg. Na het ontbijt eerst al wandelend de omgeving van de haven op dit schiereiland verkend. Was een bijzonder, kleinschalig beschermd natuurgebied. Na de koffie en betaling van havengeld losgegooid, meteen de zeilen gehesen en weer op weg naar nieuwe bestemmingen. Toch wel gaaf hoor. Onder vol zeil in één rechte lijn richting Marstal. Hier was het uitkijken geblazen want de aangegeven vaargeul moest nauwlettend gevolgd worden in verband met ondiepten. Zelfs de vaargeul was hier en daar al minimaal voor ons. Alles onder zeil, zonder de motor bij te zetten goed doorgekomen. Hierna hadden we weer vrij vaarwater. Als je onder een brug doorvaart zoals bij Rudkoping vraag je je toch even af waardoor Denemarken wel voldoende hoge bruggen kan bouwen en waarom een Ketelbrug niet een paar meter hoger kon. Tijd vliegt als je zo’n perfecte zeildag hebt. Halverwege de middag lagen we al vast in de jachthaven van Troense. De omgeving van de jachthaven was mooi, veel groen met karakteristieke woningen verder had het niet veel te bieden, maar voor ons was dit meer dan voldoende. Al wandelend kregen we trek. Bij navraag bleek dat we de plaats zelf in moesten. Dat was volgens de lokale bewoners een klein stukje lopen. Als je na ruim een uur stevig doorlopen in de regen nog niet in het plaatsje zelf bent wordt een klein stukje lopen wel een heel relatief begrip. Maar de pizza was het meer dan waard. Nadeel is wel, na zo’n stuk teruglopen, heb je aangekomen bij de Arcadia alweer trek. De volgende dag, zaterdag de 29ste begon somber, regenachtig  met niet al teveel wind. De weersverwachting gaf een toenemende wind met af en toe wat zon. Vroeg vertrokken richting het eiland Samso (met een streepje door de laatste o). Aan het eind van de ochtend klaarde het snel op. De wind was inmiddels fors toegenomen. Regelmatig uitschieters tot 32 knopen en meer. Met één rif was het prima zeilweer. Echter de laatste twee zeiluurtjes werd er nog wel even veel gevraagd van de schipper. Marti moest heel scherp varen, tegen een hele felle korte golfslag in. Dit was erg vermoeiend, maar desalniettemin, het was genieten en echt zeilen. Nog een extra rif gelegd omdat de wind nog verder toenam. Nogmaals dit was echt zeilen, echt genieten. In de haven aangekomen, onder de luwte van het eiland zelf konden we ons amper meer een voorstelling maken dat we buitengaats zo hard hebben moeten werken om hier te komen. Geweldig! In de haven was het druk. We waren gescheiden van de walkant door twee andere boten. Gelukkig hoefde geen van deze schepen de volgende ochtend heel erg vroeg weg. Zondag 30 juni hadden we nog net even voldoende tijd om de omgeving te verkennen voordat onze buren wilden vertrekken. ‘t Was een mooi oud vissersplaatsje. In de locale super nog even vers brood gekocht. Om 8:30 uur voeren we de haven uit onder schitterende zeilomstandigheden. De weersverwachting beloofde ons een mooie zeildag. Gezien deze voorspelling besloten we nog “even” een ander land op ons lijstje te zetten en gevoelsmatig ook leuk, we zijn naar de overkant gevaren, Zweden. We hadden zin om weer een keer een heel eind door te zeilen wat ook inhield om een klein stukje de nacht door te zeilen. Perfect, we waren hier weer eens aan toe. Op een gegeven moment werd het tijd om de gastenvlag te wisselen. Rustig weer met een mooie zonsondergang. Het vreemde is dat er onderweg niets gebeurt waar je over kunt schrijven en toch was het zo mooi. Geen moment van verveling, de hele zeiltocht een constante wind, dusdanig dat het goed voor de wind was te varen en ...... de hele dag en avond geen spat regen gehad. Super. Tegen het donker worden de haven Mölle binnen gevaren en aangemeerd. Weer een ervaring rijker. Maandag 1 juli de ochtend uitgetrokken om de omgeving te verkennen. Een schitterende wandeling gemaakt langs een hele grillige kust. Deze plaats is voor mij de moeite waard om weer eens heen te gaan en hier minimaal een hele dag rond te sjouwen. We lagen dusdanig afgemeerd dat we niemand tot last konden zijn. De dag was aan ons. De kust bestond uit hoofdzakelijk eiken met enorm veel bloeiende planten. Sommige stukken was echt klauteren. Grote hoogteverschillen op een korte afstand. Schitterend. Onderweg vrij onverwacht kwamen we een “koffie tentje” tegen. Hier hebben we de verjaardag van Marti gevierd met koffie en gebak. Na de koffie weer dezelfde weg terug gelopen. Het is mogelijk om een rondje te lopen maar dit kost een hele dag en dat was ons net weer een beetje veel van het goede. Als lunch hebben we voor Marti’s verjaardag een Thaise maaltijd genuttigd al uitkijkend over de haven. Rond half twee ‘s middags voeren we de haven uit.  Een heel stuk de kust gevolg waar wij eerder die ochtend hadden gewandeld. Gezien het weerbericht wilden we door het Limfjorden terug naar Nederland varen. Echt gunstig stond de wind niet maar de komende dagen zou daar niet veel verandering in komen, we zien wel. Continue zo scherp mogelijk aan de wind richting het eiland Anholt gevaren. Vlak voor Anholt moesten we even overstag. Anholt passeerden we net voor donker. Er stond een behoorlijk straffe wind van rond de 6 bft. Tot dusver geen regen gehad, maar aan de lucht te zien zou dat niet zo blijven. De hele nacht doorgevaren. Was een mooie zeiltocht. Waarom? Het was koud, nat, waaide hard, scherp aan de wind met 6 á 7 bft erg onstuimig, veel buiswater over de boot. Automaat had af en toe wat moeite om koers te houden want de wind was enorm vlagerig en niet echt consequent uit dezelfde richting. Dertig graden en meer variatie. Genoten, super. Echt zeilen. Dinsdag 2 juli begon de ochtend met een hele mooie zonsopkomst. Ondertussen was de temperatuur enorm gedaald maar de wind was afgezwakt naar een drie a vier bft. Gedurende de nacht was het de bedoeling om wacht te lopen, weer drie uur op en drie uur af. Maar het was zo onstuimig dat het wel zo plezierig was om met z’n tweeën deze nacht uit te zitten. We hebben wederom genoten. Tegen half negen gooiden we het anker uit bij de ingang Langerak. Eerst eens even wat bijslapen.  De boot toch maar even wat opgeruimd om daarna ‘s morgens tegen negen uur de slaapzak in te duiken. Ongeveer 14:00 uur kwam er weer wat leven in de Arcadia. Als een blok geslapen en wat is er mooier als je vanuit je slaapzak het heldere frisse water in kunt duiken. Door het onstuimige weer van de afgelopen nacht waren we niet in de gelegenheid om de gastenvlag te wisselen. ‘s Morgens vroeg met het uitgooien van het anker zijn we dit volledig vergeten. Dus vlak voor het wegvaren de Zweedse voor de Deense vlag verwisseld. Staat wat netter. Anker op, zeilen gehesen en het Langerak in en met een zwakke wind in de rug richting Aalborg. Af en toe wat beroepsvaart tegen gekomen maar verder een rustige tocht gehad. Wat een tegenstelling met de afgelopen nacht. Aan het eind van de middag kwamen we in Aalborg waar we een klein uurtje moesten wachten op de opening van de brug, iets verderop lag nog een klein oponthoud in de vorm van een spoorbrug. Deze passeerden we vlak voor zonsondergang.  Na de passage een ankerplaats opgezocht voor de nacht. De uitdaging was om de dag zeilend door te brengen en dit is gelukt op die enkele keer dieselen na bij de brug doorgangen. Na een heel relaxed dagje smaakte het pilsje in de kuip heerlijk, uitkijkend naar de zonsondergang. Genieten. Woensdag 3 juli. De dag begonnen met zwemmen om daarna te ontbijten. Geen slecht begin van de dag. Bij Aalborg gaat het Langerak over in Limfjorden. Dit is een weids water maar een klein vaarwater voor ons . Een verraderlijk  grote plas water, maar ondiepten van 30 cm is geen uitzondering. Zorgvuldig de geul volgen is een vereiste. Een enkele beroepsvaarder kwam ons achterop. Samenwerken was noodzakelijk in verband met de hier en daar toch wel smalle vaargeul. De eerste hindernis was de spoorbrug bij Aggersundbroen. Veel oponthoud gaf dit niet. Na passage moet heel nauwgezet de geul worden gevolgd langs de plaats Logstor. Daarna kwam er wat meer speelruimte richting het volgende kunstwerk, de brug bij Nykobing. Voor ons geen obstakel, gigantisch hoog. De gehele weg tot dusver moeten motoren, geen wind. Wel een egale bewolking met motregen. Aan de frisse kant, een graad of 17. Voordat wij onze eindbestemming bereikte, Thyboron, moesten we nog één spoorbrug passage ondergaan bij Oddesund. Deze ging wel heel rap open. Onder Thyboron aangekomen was het weer zaak om de geul te volgen. De eerste indruk was niet erg positief, zo, wat stonk het bij de nadering van het industrieterrein vlak onder de stad. Gelukkig in de stad zelf later merkten wij daar niets meer van. Veel zeehonden lagen op de zandbanken te “zonnen”, dat compenseerde de stank een beetje. We lagen mooi op tijd afgemeerd, het was erg druk in de haven met watersporters. De lokale vereniging had een toertocht richting Noorwegen georganiseerd, vertrek de volgende ochtend 5 uur. Wij waren beslist niet van plan om zo vroeg te vertrekken. Na de boot te hebben opgeruimd zijn we de stad ingegaan. Was een echte vissersplaats, bedrijvig. Bij de Spar nog even een vers brood gehaald als ontbijt voor de volgende ochtend. Voor het avondeten een restaurant  opgezocht en hebben we een gebakken visje op. Smaakte goed. Tegen 21:00 uur weer terug bij de boot om gezamenlijk door te spreken wat we de volgende dagen gingen doen. Hier had ik enorm veel zin in. In één ruk van Thyboron  naar Kornwerderzand zeilen. Super! Donderdag 4 juli. Om een uur of 8 mijn slaapzak uitgekomen. Eerste handeling is koffie zetten. Zo ook nu weer om daarna te ontbijten. Ook maar even gedoucht en geschoren om zo fris de “grote” overtocht aan te kunnen vangen. Eigenlijk heel luxe om zo vakantie te kunnen houden. Besloten om eerst nog even wat vers fruit en groente voor onderweg te halen. Denemarken is toch wel een stuk duurder dan Nederland. Na de watertank nog even te hebben gevuld en de havengelden te hebben betaald waren we om 10:30 uur klaar voor vertrek. De passantenhaven lag er nu een stuk verlatener bij. Wij hebben niets gemerkt dat er voor dag en dauw zoveel boten waren vertrokken. Rond 11:00 uur lieten we de havenmond achter ons en lag het open water voor ons. Hier de zeilen gehesen en hebben we, gezien de ongunstige wind uit het zuiden, voor geruime tijd eerst een westelijke koers aangehouden. Volledig bewolkt maar wel droog. De wind was koud met een dikke 5 bft.  Er stond een erg hobbelige zee en we voeren tegen de golven in. Lastig koffie zetten maar de boot gedroeg zich uitstekend. Heerlijk, zo weer op het open water. Ik nam de eerste wacht van 21:00 tot 24:00 uur op mij. Marti is zijn kooi ingedoken. Verder eigenlijk geen bijzonderheden beleefd, maar het vreemde is dat je desalniettemin geweldig zit te genieten. Om middernacht heeft Marti de wacht overgenomen. Na een gezamenlijke soep ben ik mijn slaapzak ingedoken. Och, wat slaapt dat toch goed. Vrijdag 5 juli. Om 3 uur maakte Marti mij weer wakker om de wacht over te nemen. Het was een schitterende nacht. Wel een koude wind uit het zuid zuid-westen met 14 knopen. We voeren zo scherp mogelijk aan de wind. Het zeewater was 12 graden en buiten was het niet veel warmer. Ik heb Marti toch maar een keer wakker gemaakt omdat er een schip naar mijn mening op een aanvaringskoers aan kwam zetten. Ik wilde zekerheid hebben of de te volgen procedure correct was. Achteraf bleek het mee te vallen. Ik moet toch meer geduld op weten te brengen en niet te snel willen corrigeren. Zonsopgang was schitterend. Om 06.00 uur heeft Marti de wacht weer overgenomen. Na de koffie ben ik maar weer even wat gaan bij-slapen al was het niet van harte. Gevoel van verloren momenten blijft knagen. Rond 10.00 uur mijn bed uitgegaan. Ondertussen voeren we met een steeds verder afnemende wind direct naar een waypoint boven Vlieland. De zee vlakte ook steeds verder af. ‘t Werd langzamerhand een echte gentlemen tocht. Rustige zee, op tijd je natje en droogje, de tijd aan jezelf, de boot ploegde heel constant door op de automaat. Halverwege de middag consternatie. Wat dreef daar? Koers verlegd om even te kijken. Groot stuk tempex. Maar weer terug naar de oorspronkelijke koers. Geweldig, een hele dag op zee van een mooie zonsopgang tot een schitterende zonsondergang. Om 21:00 uur weer ons gewone wachtschema opgepakt. Ik weer van 21:00 uur tot 24:00 uur. Kort na middernacht moesten we een windmolenpark in aanbouw vermijden. Dit stuk hebben we samen even op de uitkijk gestaan. Gigantische afmetingen en niet bepaald een mooi gezicht zo op zee. In de nacht zijn we ook het verkeersscheidingsstelsel haaks overgestoken. Na al deze beslommeringen is Marti nog even voor drie uren zijn kooi ingedoken. Ondertussen nam de wind steeds verder af. Schoot niet op. Golven stonden er niet meer en op een gegeven moment viel de wind volledig weg. Besloten om het anker eens uit te gooien op 32 meter diepte. Hield perfect. Uitstekend geslapen na eerst enkele blikken in een handdoek te hebben gewikkeld. Deze lagen in de kastjes op de deining toch wel heel irritant te rollen. Zaterdag 6 juli. Om 8 uur 30 zaten we onder anker in de kuip te ontbijten. Stralend blauwe lucht, windstil en de temperatuur was nog nooit zo hoog geweest gedurende onze gehele vakantie en een hele lichte deining. Super. Uiteraard vraagt dat om te gaan zwemmen. Onderkant van de Arcadia even geïnspecteerd, moest toch wat verzinnen om wat langer in het water te kunnen blijven. Nooit gedacht dat de Noordzee zo onvoorstelbaar helder kon zijn. Rekening houdende met de getijde stroom bij Vlieland werd het toch wel weer tijd om verder te gaan. Eerst op de motor omdat het volledig windstil was. Gelukkig na zo’n anderhalf uur kwam er een mooi windje opzetten. Met een 3 a 4 bft voeren we tussen de eilanden Vlieland en Terschelling door. Dat was weer even omschakelen die drukte op het Wad richting Kornwerderzand.  Een probleemloze zeiltocht. Ging vlot, vlak voor de sluizen de zeilen opgedoekt. Meteen na de passage zijn we vlak onder de dijk voor anker gegaan. Het was echt even een plekje zoeken. Druk, druk.  Zondag 7 juli.  Laatste dag alweer. Stralend mooi weer. Zwemmen, ontbijten en anker weer op. Vreemd gevoel, zeilen op het IJsselmeer is een schitterende ervaring. Toch een beetje het gevoel van afscheid nemen van vakantie. De boot met zoet water afgespoeld, lekker in het zonnetje. Met een mooi windje richting Ketelbrug. Wat een drukte. Echt een mooie zeil zondag. Voor de Ketelbrug geruime tijd moeten wachten omdat de opening niet doorging in verband met de passage van een ambulance. Zeilend het Ketelmeer af om bij de Hanzeplaat het zeil op te doeken. Aan het eind van de middag lag de Arcadia weer veilig afgemeerd in zijn thuishaven. Marti ik heb een super vakantie gehad, fantastisch! Ik heb genoten en enorm veel geleerd. Geweldig bedankt!